جواهراتی که خشتِ ظهور شدند؛ روایت بانویی که دارایی عمرش را نذرِ امام رضا (ع) کرد

به گزارش آستان نیوز، روبروی من بانویی نشسته است که نگاهش عمق عجیبی دارد؛ خانم «ثریا حیدریه تبریزی».

او نه برای اهدای یک مال، که برای رد امانت آمده است. روی میز، جواهرات عتیقه و درخشانی چیده شده که هر کدام داستانی از سال‌های جوانی او را در دل دارند، اما حالا قرار است بخشی از بنای رواق امیرالمؤمنین (ع) شوند.

او با توضیح اینکه چه شد که تصمیم گرفت جواهرات خود را نذر آستان حضرت رضا (ع) کند، می‌گوید: سال‌ها در فضای فرهنگی تلاش کردم تا نسل جوان را با مفهوم بیداری و آمادگی برای ظهور آشنا کنم. باور دارم که طبق وعده قرآن، تنها ظهور است که می‌تواند بشریت را از ورطه سقوط نجات دهد. ما به قله نزدیک هستیم.

این جواهرات برای من فقط اشیای قیمتی نبودند، بلکه امانتی الهی بودند. وقتی دیدم آستان قدس در حال ساخت رواق حضرت امیرالمؤمنین (ع) است تا فضایی برای تجمع بزرگ منتظران فراهم شود، دانستم که وقت رد امانت رسیده است. نذر کردم تا این دارایی‌ها، خشتی شوند در بنای ظهور.

رد امانتی که ریشه در کربلا داشت

حیدریه تبریزی، توضیح می‌دهد: من پیش‌تر هم بخشی از جواهراتم را برای ساخت گنبد و بارگاه حضرت سیدالشهدا (ع) در کربلا هدیه کرده بودم. حس من همیشه این بوده که هر چه دارم، به برکت شفاعت این بزرگواران است.

فکر کردم اگر اینها را برای خودم نگه دارم، شاید حتی فرزندانم هم نتوانند استفاده‌ای به این زیبایی از آنها ببرند. سپاسگزارم که فرزندانم هم در این مسیر با من همدل و دعاگو هستند.

او با بیان اینکه کارشناس موزه وقتی قدمت و ارزش هنری جواهرات را دیدند، پیشنهاد دادند که این اشیا به موزه منتقل شود ادامه می‌دهد: به آنها گفتم، این ما هستیم که به اشیاء ارزش می‌دهیم. ارزش واقعی این جواهرات در این است که تبدیل به آجر و سنگی شوند در مسیری که به نام نامی امام علی (ع) و برای تسهیل امر ظهور ساخته می‌شود.

خوشحالم که در نهایت پذیرفتند این نذر دقیقاً در همان مسیری که نیت کرده بودم، هزینه شود.

وطن من، آغوش مهربان امام رضا (ع) است

خانم حیدریه تبریزی می‌افزاید: ایرانِ ما، ایرانِ امام رضاست. مشهد زادگاه من و وطن حقیقی من است. من هم مثل همه شیعیان، همیشه تحت عنایت و رأفت خاص حضرت رضا (ع) بوده‌ام. باور قلبی‌ام این است که هر چه در زندگی دارم، ابتدا ایشان نظر کرده‌اند و بعد به من رسیده است.

فاخرترین و ارزشمندترین هدیه‌ای که در تمام عمرم گرفته‌ام، نشان خادمی این بارگاه نورانی است. من به این مدال خدمت، با تمام وجود مباهات می‌کنم.

این بانوی ناذر در خاتمه خطاب به افرادی که شاید در دلشان شوق نذر کردن دارند؛ اما هنوز قدم اول را برنداشته‌اند، تأکید می‌کند: برای اینکه بتوانیم در پیشگاه پروردگار، عاشقانه رفتار کنیم، ابتدا باید معنا و جایگاه ولایت را بشناسیم.

وقتی ولایت‌مداری با عشق گره بخورد، آن وقت مظاهر اسماء الهی را درک می‌کنیم. کسی که عشق را بشناسد، مثل حضرت امام حسین (ع) که مظهر جان فدایی در عالم است، هستی‌اش را به‌سهولت نثار می‌کند. نذر کردن، تمرینِ رهاشدن از وابستگی‌ها و پیوستن به دریای بی‌کران ولایت است. وقتی عاشق شدی، نثارکردن جان و مال دیگر سخت نیست، بلکه اوج لذت است.