مکتب عاشورا در رگ‌های این سرزمین جاری است

به گزارش آستان نیوز، در تمام صحن‌ها، سایه‌بان‌های برافراشته و دستگاه‌های «ابرسرد» با پاشیدن مِهی خنک، غبار گرما را از چهره زائران می‌شویند. خادمان باران، با توزیع آب‌خنک، سقاخانه‌ای به وسعت حرم ایجاد کرده‌اند. در این میان، خادمان بخش صندلی چرخ‌دار و راهنمای زائر، با صبوری مثال‌زدنی، گره از کار زائران می‌گشایند و حتی برای لحظه‌ای، تبسم خدمت از لبانشان محو نمی‌شود.

لرزش دیوارهای صحن انقلاب از ذکر «یا عباس»

در صحن انقلاب اسلامی، جایی که پنجره فولاد گره‌گشای دل‌هاست، غوغایی برپاست. مداح اهل‌بیت (ع) درحالی‌که بازوبند سرخ‌رنگ «یا ابوالفضل‌العباس» را به نشانه بیعت بر بازو بسته، روضه عطش را آغاز می‌کند. با طنین صدای او، گویی خشت خشت دیوارهای کهن صحن از فریادهای «یا عباس» زائران به لرزه درمی‌آید.

در مقابل گنبد منور، علم و کتل‌های عزاداری به اهتزاز درآمده‌اند. پرچمی مشکی با نوشته سرخ‌رنگ «یا ابوالفضل‌العباس» در دستان جوانانی است که به‌نوبت، آیین علمداری را به‌جا می‌آورند. یکی از این جوانان که با شور و حال خاصی پرچم را می‌چرخاند، پس از پایان نوبتش، با احترامی وصف‌ناپذیر پرچم را به نفر بعدی سپرد و خود در گوشه‌ای، غرق در سکوت و اشک، به گنبد طلا چشم دوخت؛ نجواهایی که نشان از عهدی نانوشته با سقا داشت.

نذرهایی از جنس آب و ارادت

در میان زائران، روایت‌های انسانی زیبایی رقم می‌خورد. «فائزه رستان»، زائری که از تهران راهی مشهد شده، بطری‌های آب را میان کودکان توزیع می‌کند. او در گفت‌وگو با خبرنگار ما می‌گوید: «پنج سال است که نذر کرده‌ام در ظهر تاسوعا، سهمِ آبِ کودکان حرم را ادا کنم. این نذر کوچکی است به یاد اطفال تشنه‌کام کربلا؛ امسال دلهره داشتم که آیا توفیق حضور خواهم داشت یا نه اما امام مهربانی‌ها مرا پذیرفت.»

کمی آن‌سوتر، بانویی که پرچم سرخ «یالثارات الحسین» را در دست دارد، از پیوند میان قیام عاشورا و مهدویت می‌گوید. او با چشمانی اشک‌بار، این پرچم را نماد ایستادگی و تجدید میثاق با آرمان‌های رهبری و مکتب سیدالشهدا (ع) می‌داند.

شکوفه‌های خادمی؛ روایت سبحان کوچولو

یکی از زیباترین قاب‌های امروز، حضور «سبحان» بود؛ کودک کلاس‌دومی که از شهر گلبهار به پابوسی آمده است. او با وقاری مردانه بر سنگ‌فرش‌های صحن نشسته و با صدایی معصومانه، اشعار اربعینی می‌خواند. سبحان هدفش را از این کار چنین بیان می‌کند: «آمده‌ام تا امام رضا (ع) مرا ببیند. می‌خواهم بداند چقدر دوستش دارم؛ چون بزرگ‌ترین آرزوی زندگی من این است که روزی خادم این حرم شوم.»

ظهر تاسوعا در حرم مطهر رضوی، تصویری ماندگار از عشق و دلدادگی بود. از بازوبند سرخ مداح تا اشک‌های بی‌پناه علم‌دار جوان و آرزوهای پاک یک کودک؛ همه‌وهمه نشان داد که مکتب عاشورا در رگ‌های این سرزمین جاری است و خدمت به زائر، والاترین مرتبه ارادت است.