از سراسر ایران تا مشهد؛ موکب‌هایی که عشق را معنا کردند

به گزارش آستان‌نیوز، شب که از راه می‌رسد، خیابان فدائیان اسلام مشهد با صف موکب‌های مردمی، جلوه‌ای از عشق و خدمت را به نمایش می‌گذارد. اینجا دیگر فقط یک خیابان نیست، روایتی است از همدلی مردمانی که از دورترین نقاط ایران آمده‌اند تا سهمی در خدمت به زائران و مجاوران داشته باشند.

از گلستان و مازندران تا هرمزگان، لرستان، بوشهر و دیگر استان‌ها، همه در کنار هم ایستاده‌اند، بی‌آنکه نام شهر و استان اهمیتی داشته باشد. آنچه میان موکب‌ها جریان دارد، تنها عشق است، عشقی که در لیوانی شربت خنک، دیگ‌های بزرگ غذا، لبخند یک خادم و دستان پرمهر یک پزشک معنا پیدا می‌کند.

از دیگ‌های غذا تا درمانگاه‌های سیار

در امتداد خیابان، هر موکب رنگ و بوی متفاوتی دارد. جایی عطر غذای نذری در هوا پیچیده و چند قدم آن‌سوتر جوانانی بی‌وقفه شربت میان زائران توزیع می‌کنند. در گوشه‌ای دیگر، پزشکان و پرستاران فشار خون و قند خون زائران را اندازه می‌گیرند و به گرمازدگان یا سالمندان خدمات درمانی ارائه می‌دهند.

موکب‌ها شب و روز نمی‌شناسند. گروهی مسئول نظم و راهنمایی زائران هستند، عده‌ای بسته‌های آب و خوراک توزیع می‌کنند و برخی نیز تنها با لبخندی صمیمانه، خستگی مسیر را از چهره زائران می‌زدایند.

خدمت، رسالتی فراتر از یک وظیفه

طیبه حسین‌پور، پرستار موکب شهید عراقی‌زاده از بندرعباس، سال‌هاست در مناسبت‌های مذهبی به ارائه خدمات درمانی مشغول است. او که همراه ۴۰ نفر از کادر درمان، شامل پزشکان متخصص، پزشکان عمومی، پرستاران و دارویاران در این موکب حضور یافته، می‌گوید هدفشان تنها درمان بیماران نیست، بلکه آرامش‌بخشی به زائرانی است که در گرمای هوا یا ازدحام جمعیت به خدمات پزشکی نیاز پیدا می‌کنند.

او از روزها تلاش برای تجهیز موکب، تهیه دارو و آماده‌سازی محل خدمت می‌گوید و تأکید می‌کند حضور در کنار زائران را افتخاری بزرگ می‌داند.

دکتر مریم سالاری، پزشک اهل میناب هرمزگان نیز با بیش از دو دهه سابقه طبابت، خدمت در این موکب را نعمتی الهی توصیف می‌کند. او می‌گوید از نخستین ساعات فعالیت موکب، بیشتر مراجعه‌کنندگان با مشکلات سرپایی و ناشی از خستگی یا گرمای هوا به درمانگاه مراجعه کرده‌اند و تلاش تیم پزشکی این است که زائران با آرامش به مسیر خود ادامه دهند.

ایران؛ یک موکب بزرگ

در میان خادمان، روحانیانی نیز دیده می‌شوند که از استان‌های مختلف برای خدمت آمده‌اند. عباس شفیعی، روحانی اهل مازندران که سال‌ها در میان برادران اهل سنت گلستان فعالیت کرده است، حضور اقوام و مذاهب مختلف در کنار یکدیگر را جلوه‌ای از وحدت ملی و اسلامی می‌داند.

او می‌گوید خادمان، ساعت‌های طولانی بدون استراحت در کنار زائران مانده‌اند و خستگی را در برابر افتخار خدمت، ناچیز می‌شمارند.

در چند قدمی او، موکب شبکه جوانان رضوی استان گلستان با همراهی خیران و جوانان این استان، روزانه هزاران وعده صبحانه، ناهار و شام میان زائران توزیع می‌کند. شربت، هندوانه، خربزه و غذاهای محلی ترکمن نیز بخشی از پذیرایی این موکب است؛ جایی که برادران اهل سنت نیز دوشادوش دیگر خادمان مشغول خدمت هستند.

موکب‌هایی که مرزها را از میان بردند

منصور جعفری، یکی دیگر از خادمان، فضای این روزها را یادآور خدمت‌رسانی به زائران اربعین می‌داند و معتقد است همان روحیه ایثار و ازخودگذشتگی در خیابان فدائیان اسلام نیز جاری است. او خدمت به زائران را وظیفه‌ای الهی می‌خواند، وظیفه‌ای که با جان و دل انجام می‌شود.

امین حافظی، خادم موکب لرستانی‌های نیز از تدارک آیین‌های سنتی استان لرستان برای پذیرایی از زائران خبر می‌دهد. حلواهای محلی، دم‌نوش، چای و دیگر نذورات، بخشی از ارادت مردم این دیار به زائران و مجاوران است.

روایت زائران از شب‌های خدمت

در میان جمعیت، زائرانی از نقاط مختلف کشور نیز با چشمانی اشک‌بار و دل‌هایی سرشار از اندوه حضور داشتند؛ کسانی که کیلومترها راه را پیموده بودند تا در آیین بدرقه رهبر شهید (رحمت‌الله علیه) شرکت کنند.

محمدرضایی، زائر اهل تبریز می‌گوید: از لحظه‌ای که خبر مراسم را شنیدم، تصمیم گرفتم خودم را به مشهد برسانم. احساس می‌کردم باید در این وداع تاریخی حضور داشته باشم. وقتی دیدم مردم از سراسر ایران در کنار هم ایستاده‌اند و خادمان شبانه‌روز خدمت می‌کنند، فهمیدم اینجا فقط یک مراسم نیست؛ نمایش وحدت یک ملت است.

فاطمه احمدی، زائر شیرازی نیز با بغضی در گلو می‌گوید: برای ادای احترام به رهبر شهید (رحمت‌الله علیه) به مشهد آمدم. محبت خادمان موکب‌ها، از یک لیوان شربت تا یک وعده‌غذای گرم، خستگی مسیر را از تنمان بیرون کرد. این صحنه‌ها نشان می‌داد مردم ایران در روزهای سخت بیش از همیشه کنار یکدیگر هستند.

حسین کریمی، زائر از کرمان هم گفت: آمده بودم تا سهم کوچکی در بدرقه رهبر شهید (رحمت‌الله علیه) داشته باشم. آنچه بیش از همه در ذهنم ماند، حضور موکب‌هایی بود که از استان‌های مختلف بدون هیچ چشمداشتی خدمت می‌کردند.

این عشق و همدلی، تصویری ماندگار از ایران در روزهای سوگ خواهد بود.

در خیابان فدائیان اسلام، هر موکب تنها یک ایستگاه پذیرایی نیست، قطعه‌ای از ایران است که مردمانش با زبان‌ها، فرهنگ‌ها و لباس‌های متفاوت، زیر پرچم عشق و خدمت، یک‌دل و هم‌صدا شده‌اند، روایتی از وحدت، ایثار و میزبانی که تا سال‌ها در ذهن زائران باقی خواهد ماند.