وداع با پدری که ایستادگی را به یک ملت آموخت

ای رهبر عزیزتر از جانم، شهادتت پایان یک زندگی نیست؛ آغاز دلتنگی ملتی است که نبودِ پدر را احساس می‌کند.

پدرم، تو به ما آموختی که می‌توان در میان طوفان، چون کوه استوار ماند؛ می‌توان در برابر ظلم سر خم نکرد و بهای آزادگی را با صبر و ایمان پرداخت؛ همان‌گونه که فرزندان این ملت، پرورش‌یافته در سایه هدایتت، از این خاک و وطن هزارساله با نثار جان خود پاسداری می‌کنند.

صدای ایستادگی‌ات در هیاهوی تاریخ خاموش نخواهد ماند. به ما آموختی که آزادگی، میراث عاشوراست و یادآور این حقیقت بودی که عاشورا، تنها رویدادی در تاریخ نیست؛ راهی است که در هر عصر، مردانی را برای پاسداری از حق فرا می‌خواند و عزت را در تسلیم نشدن در برابر ظلم معنا می‌بخشد.

اکنون، پس از سال‌ها مجاهدت، در جوار حضرت امام رضا (ع) آرام گرفته‌ای؛ گویی دل خسته‌ات، سرانجام در سایه‌سار گنبد طلایی، به آرامشی رسیده است که سال‌ها از آن گذشته بودی.

اگرچه چشم‌هایمان از اشک لبریز است، اما ایمان دارم که اندیشه و راه مردان استوار همچون تو، با رفتنشان به پایان نمی‌رسد. آنان در حافظه تاریخ و در دل مردمان، زنده می‌مانند.

بدرقه پیکر پاکت، تنها بدرقه یک انسان نیست؛ تجدید پیمانی است با ارزش‌هایی، چون ایمان، آزادگی، استقامت و وفاداری به حقیقت.‌ای رهبر عزیزم،‌ای مرد روز‌های سخت؛ آسوده بیارام در پناه خورشید ایران، حضرت امام رضا (ع)، که نامت برای دوستدارانت همواره یادآور صبر، استقامت و امید خواهد ماند.

پدرم، دعایمان کن و نظاره‌گر این ملت مبعوث‌شده باش که چگونه با خون خود، اسلام ناب الهی را به دستان امام زمان (عج) خواهد سپرد و پرچم تمامیت اسلام الهی را در برابر جهانیان به اهتزاز درخواهد آورد.

«یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِی إِلَى رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً فَادْخُلِی فِی عِبَادِی * وَادْخُلِی جَنَّتِی»

«ای جان آرام‌یافته، به سوی پروردگارت بازگرد، در حالی که تو از او خشنودی و او از تو خشنود است؛ پس در میان بندگان من درآی و به بهشت من وارد شود.»