دانشجویی در رشته «خدمت در بهشت»

در شب ولادت امام رضا (ع)، حرم و خیابان‌های اطراف، حسابی شلوغ بود. همه آمده بودند برای جشن و زیارت.

وسط این شلوغی، چند تا از دانشجوهای دانشگاه امام‌ رضا(ع) دست به کار شده بودند تا به زائرهایی که با ویلچر تردد می‌کردند کمک کنند؛ کاری که اسمش را گذاشته بودند: «خدمت در بهشت».

یکی از بچه‌ها که اسمش الیاس کامیاب بود، می‌گفت: «یکی از دوستانم گفت نیروی ویلچر کم داریم، می‌توانی خودت را برسانی؟ من هم گفتم با افتخار می‌آیم.» بعد هم از شلوغی و حال‌ و هوای خوب مردم می‌گفت و اینکه انرژی جمعیت باعث شده خستگی از تنش دربیاید.

امیر حسن جلالیان، می‌گفت: «من قبل از این خیلی تلاش کردم که بتوانم در حرم رضوی خدمت کنم اما به خاطر برخی از محدودیت‌ها موفق نشدم. وقتی اطلاعیه دانشگاه را دیدم شور عجیبی احساس کردم که مخصوصا در این شب این اتفاق رقم خورد و ما سعادت خدمت را امشب داشتیم».

دانشجوی دیگری به اسم مهدیار مصری هم می‌گفت،همراهی با زائران سالمند یا کسانی که راه رفتن برایشان سخت بود، برایش تجربه جدیدی بوده است. می‌گفت وقتی می‌دید زائری با لبخند و یک «خدا خیرت بده» از او تشکر می‌کند، حس می‌کرد واقعاً کار ارزشمندی انجام داده است.

یکی دیگر از بچه‌ها فضای همکاری بین داوطلب‌ها را خیلی دوست داشت. می‌گفت همه کنار هم بودند؛ یکی مسیر را باز می‌کرد، یکی ویلچر را می‌برد، یکی کمک می‌کرد زائر گم نشود. همین هماهنگی باعث شده بود زائرها راحت‌تر و سریع‌تر به صحن‌ها برسند.

امیر علی چناری هم از حال معنوی کار می‌گفت؛ اینکه این خدمت فقط یک فعالیت ساده نبود. مخصوصاً در شبی که متعلق به امام رضا(ع) است. می‌گفت حس می‌کرده نزدیک‌تر شده به مفهوم «خدمت» و اینکه همین کمک‌های کوچک می‌تواند دل یک زائر را خوش کند.

طرح «خدمت در بهشت» برای دانشجویان دانشگاه امام رضا(ع) فقط یک برنامه دانشجویی نبود؛ شبی بود که این دانشجویان در این رشته، کمک کردند، تجربه کسب کردند و حال دلشان هم خوب شد.