وقتی همه یک نام دارند: خادم

دانشجو، استاد، کارمند و مدیر؛ همه کنار هم ایستاده‌اند. یکی فرش بر دوش گرفته، دیگری غبار از ورودی ساختمان‌ها می‌گیرد، چند نفر مشغول برپایی موکب‌ها هستند و آن‌سوتر، کودکانی با دستان کوچکشان تلاش می‌کنند گوشه فرشی را بلند کنند؛ فرشی که شاید وزنش بیشتر از توانشان باشد، اما اشتیاقشان برای سهم داشتن در این میزبانی، از هر نیرویی بزرگ‌تر است.

دانشگاه بین‌المللی امام رضا (ع) این روز‌ها میزبان زائران، دانشجویان و استادانی از سراسر کشور است؛ مهمانانی که برای وداع با پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب (رحمت الله علیه)، خود را به مشهد رسانده‌اند. از همان روز‌های نخست، همه امکانات دانشگاه برای میزبانی از این جمعیت بسیج شد تا هیچ چیز از یک پذیرایی شایسته کم نباشد.

صبح نخستین روز اسکان، کافی است قدم به محوطه دانشگاه بگذارید تا بفهمید اینجا برای استقبال از مهمانان، همه چیز با دقت آماده شده است. موکب‌ها پیش از ورود زائران برپا شده‌اند و خادمان، با لبخند و جرعه‌ای آب خنک، خستگی راه را از تن مهمانان می‌گیرند.

اینجا جایگاه‌های اداری دیگر معنا ندارد. نه استاد بودن امتیازی ایجاد می‌کند و نه مسئولیت مدیریتی فاصله‌ای میان آدم‌ها می‌اندازد. همه تنها با یک نام شناخته می‌شوند؛ خادم.

در میان جمعیت خادمین، حضور خانواده‌ها بیش از هر چیز جلب توجه می‌کند. بسیاری از استادان و کارکنان، فرزندانشان را نیز با خود آورده‌اند تا آنها هم سهمی از این خدمت داشته باشند. پسر‌های کوچک با لباس‌های مرتب، بی‌صبرانه چشم به در دوخته‌اند تا اولین زائر از راه برسد و بتوانند با یک لیوان شربت یا بطری آب، میزبان مهمانان امام رضا (ع) باشند.

کمی آن‌طرف‌تر، خانم دکتر زهرا علیزاده، مدیرگروه روان‌شناسی دانشگاه، کنار پسر حدود ۱۱ ساله‌اش ایستاده است.

ظرف‌های شربت آلبالویی را که با دستان خود آماده کرده‌اند، روی میز می‌چینند. پسرش مدام اطراف را نگاه می‌کند و منتظر است نخستین مأموریتش در این میزبانی آغاز شود. خود او هم با اصرار می‌گوید هر کاری که بر زمین مانده باشد، انجام خواهد داد؛ انگار در چنین روزهایی، هیچ کاری کوچک نیست.

هر چند دقیقه، اتوبوسی یا خودرویی وارد دانشگاه می‌شود. زائران پس از پذیرش، با راهنمایی خادمان به محل اسکان هدایت می‌شوند؛ جایی که دانشگاه تلاش کرده همه نیاز‌های اقامتی آنها، از صبحانه و ناهار و شام تا امکانات رفاهی، فراهم باشد تا مهمانان، بی‌دغدغه، فرصت وداع با پدر امت را داشته باشند.

در میان خادمان، دانشجویانی هم هستند که از روز‌های قبل، شانه‌به‌شانه دیگران برای آماده‌سازی دانشگاه تلاش کرده‌اند. یکی از آنها که این روز‌ها مسئولیت خدمت‌رسانی به زائران را بر عهده دارد، از حال و هوای این میزبانی می‌گوید: «یک حال و هوای خاص بین زائرانی که برای وداع با قائد شهید امت آمده‌اند، جریان دارد.

همه دانشجویان، استادان و همکاران پای کار هستند تا بهترین میزبانی را انجام دهند. امیدواریم اول امام رضا (ع) و بعد پدر امت از خدمت ما راضی باشند.»

وقتی صحبتش تمام می‌شود، دوباره بی‌درنگ به میان جمعیت برمی‌گردد. هنوز زائران تازه‌ای از راه می‌رسند؛ یکی چمدان به دست دارد، دیگری پرچم سرخ انتقام و چند نفر هم خستگی ساعت‌ها سفر در چهره‌شان پیداست. اما همین که قدم به دانشگاه می‌گذارند، لبخند خادمان و خوشامدگویی صمیمانه آنها، نخستین تصویری است که از این میزبانی در ذهنشان نقش می‌بندد.

دانشگاه این روز‌ها تنها سقفی برای استراحت زائران فراهم نکرده است. مسئولان و خادمان تلاش کرده‌اند تا مهمانان، در کنار امکانات رفاهی، از فضای معنوی این روز‌ها نیز بهره‌مند شوند. به همین دلیل، هر عصر پس از اقامه نماز، مراسم عزاداری، مرثیه‌خوانی و برنامه‌های فرهنگی در محل اسکان برگزار می‌شود؛ محافلی که زائران، پس از ساعت‌ها حضور در مراسم تشییع و وداع، بار دیگر کنار یکدیگر می‌نشینند و داغ مشترکشان را روایت می‌کنند.

با تاریک شدن هوا، رفت‌وآمد‌ها کمتر می‌شود، اما چراغ خدمت همچنان روشن می‌ماند. هنوز کسانی هستند که در آشپزخانه مشغول آماده کردن وعده بعدی غذا هستند، عده‌ای سالن‌ها را برای استراحت شبانه آماده می‌کنند و گروهی دیگر، ورود آخرین زائران را پیگیری می‌کنند. اینجا خدمت، ساعت کاری نمی‌شناسد؛ هر جا نیازی باشد، دستی برای انجام آن پیش قدم می‌شود.

شاید چند روز دیگر این فرش‌ها دوباره جمع شوند، موکب‌ها برچیده شوند و راهرو‌های دانشگاه به همان روز‌های معمول خود بازگردند؛ اما آنچه در این روز‌ها میان دیوار‌های دانشگاه بین‌المللی امام رضا (ع) شکل گرفته، چیزی فراتر از یک میزبانی چند روزه است. اینجا روایت مردمانی است که باور دارند خدمت، زمانی معنا پیدا می‌کند که بی‌هیچ چشم‌داشتی و تنها برای رضایت خدا و در سایه‌سار امام مهربانی‌ها انجام شود.

دانشگاه بین‌المللی امام رضا (ع) این روز‌ها فقط محل اسکان زائران رهبر شهید انقلاب (رحمت الله علیه) نیست؛ خانه‌ای است که درهایش را به روی دلدادگان گشوده و نشان داده است در روز‌های سرنوشت‌ساز، همه عنوان‌ها کنار می‌روند و تنها یک نام باقی می‌ماند؛ خادم.