پناهگاهِ سبزِ سلامت؛ روایت مادری که در دارالشفای حرم مطهر، مشقِ عشق میکند
در جوار بارگاه منور رضوی، خانهای بنا شده که دیوارهایش با عطر صلوات سرشته شده و پنجرههایش رو به بهشت گشوده است؛ دارالشفایی که در آن، پیش از داروی طبیب، مهر خادمان و در نهایت، نسیم لطف امام رئوف (ع)، بیمار را شفا میدهد.
به گزارش آستان نیوز، در هیاهوی تمامنشدنی روزمرگیها و در میان دغدغههایی که گاه امانِ روح و جسم را میبرند، نقطهای در قطعهای از بهشت روی زمین وجود دارد که جنس درمانش با تمام دنیا تفاوت دارد.
اینجا، در حریم ملکوتی امام رضا (ع)، دارالشفایی برپا ایستاده است که فراتر از یک مرکز درمانی ساده، پناهگاهی برای دلهای خسته و جانهای بیقرار است. جایی که بیمار، پیش از آنکه نسخهاش به داروخانه برسد، با عطر حضور در حرم مطهر و نگاه پرمهر خادمانش، طعم شیرین عافیت را میچشد.
روایت ما، قصه حضور عاشقانه بانو «سیده زهرا»، خادمیار ۵۳ سالهای است که خدمت در این آستان مقدس را سرآغاز فصلی نو و متولد شدنی دوباره در مسیر بندگی میداند. زنی پرانرژی و گشادهرو که هر بار نام امام مهربانیها را به زبان میآورد، چشمانش از شوق میدرخشد و لبخند رضایتی که بر لب دارد، خبر از پیوندی عمیق میاندل او و این درگاه بهشتی میدهد.
خانم سیده زهرا که اکنون توفیق خدمت در دارالشفای حرم مطهر را دارد، تفاوت این مرکز را با سایر مراکز درمانی، در «جنسِ آرامشِ بیبدیل» آن میداند. او که هر هفته با شوقی وصفناپذیر قدم به این سنگر خدمت میگذارد، از مشاهداتش در مواجهه با زائران بیمار میگوید: «دارالشفای امام رضا (ع) با تمام بیمارستانهای شهر تفاوت دارد.
اینجا وقتی زائر وارد میشود، حتی اگر با حالی ناخوش و جسمی رنجور آمده باشد، بهمحض قرارگرفتن در فضای دارالشفا، آرامشی عجیب بر قلبش مینشیند. بارها دیدهام که بیمار با اضطراب وارد میشود، اما وقتی با او همکلام میشوم تا راهنماییاش کنم، میگوید: "اصلاً همین که پا به داخل این مجموعه گذاشتم، انگار دردم فراموش شد؛ فقط دلم میخواست به دارالشفای آقا بیایم تا آرام بگیرم. "»
این خادم بارگاه رضوی با اشاره به پیوند قلبی زائران با نام مبارک امام رضا (ع) ادامه میدهد: «گاهی مسافرانی به ما مراجعه میکنند که اصلاً بیمار نیستند، اما میگویند؛ چون نام دارالشفای حضرت بر روی این تابلو درخشیده است، دوست داریم حتی برای یک چکاپ بسیار ساده هم که شده وارد شویم تا از برکت و نورانیت این فضا سهمی ببریم. مردم این آستان را فراتر از یک درمانگاه، پناهگاه و مأمن امید خود میدانند.»
شوق خدمت در دل این بانوی خادمیار، با هر بار حضور در شیفتهای هفتگی تازیانه میخورد و تازهتر میشود. او روزهای شنبه را که نوبت شیفتش در دارالشفاست، زیباترین روز هفته میداند؛ روزی که برای رسیدن به آن از نخستین ساعات هفته لحظهشماری میکند. خانم سیده زهرا با عشقی که در صدایش موج میزند، میگوید: «برای من، حضور در این فضا مانند نفس کشیدن در هوای بهشت است. مسیر دارالشفا و خدمت به زائران، تأثیر شگفتانگیزی بر روحیه و نشاط روزانهام گذاشته است. وقتی شیفتم تمام میشود و با زائران خداحافظی میکنم، با چنان آرامش و انرژی مضاعفی به خانه برمیگردم که عطر و برکت این خدمت، تا پایان هفته در تکتک لحظات زندگیام جریان دارد.»
او با یادآوری تلاشهایش برای رسیدن به لباس سپید خدمت خادمیاری، ادامه میدهد: «مسیر رسیدن به این جایگاه برایم بسیار ارزشمند بود. وقتی برای اولینبار وارد کار شدم، جوّ صمیمی، دلسوزانه و پرمهر کادر درمان و کارکنان دارالشفا مرا شیفتهتر کرد. در این فضا، پزشکان و پرستاران تنها به درمان جسمی بسنده نمیکنند؛ آنها با زبانِ تکریم و احترام با زائر سخن میگویند.
دارالشفا، مکانی است که علم طبابت باهنر عشق و ارادت به اهلبیت (ع) پیوند خورده است.»
وقتی صحبت به شلوغیهای حرم در ایام خاص، مناسبتها و حضور زائران پیاده میرسد، اشتیاق در چهره این خادمیار دوچندان میشود: «خدمت در شلوغترین روزهای حرم، لذتی دارد که با هیچچیز در دنیا قابلتعویض نیست.
من در سن ۵۳ سالگی، خودم را یکی از خوشبختترین آدمهای روی زمین میدانم که اجازه یافتهام سهم کوچکی در یاریرساندن به زائران امام رئوف داشته باشم. پروردگار مهربان را شاکرم که در این سالها، چنین مسیر سراسر نور و آرامشی را پیش روی من گشود.»
بانو سیده زهرا، با صدایی گرم که نشان از ایمانی عمیق دارد، سخنش را اینگونه به پایان میبرد:
«من به دارالشفا نیامدم که فقط ساعتهای شیفتم را بگذرانم؛ من به اینجا آمدم تا معنای واقعی حیات، مهربانی و آرامش را دوباره تجربه کنم. دارالشفای امام رضا (ع) برای من و تمام کسانی که به آن پناه میآورند، کانون آرامش و تجلی رأفتِ امام مهربانیهاست.»
مطالب مرتبط
ارسال نظرات
- پربازدیدترین
- آخرین اخبار
پخش زنده
تلویزیون اینترنتی آستان نیوز
پویش ها
